Fighting Cancer Together

 

Every year, thousands of dogs and cats die of cancer. Just like in humans, cancer is the no. 1 cause of death in our pets, too. 

 

The vets and researchers at the Faculty of Veterinary Medicine in Utrecht, the largest academic veterinary hospital in Europe, want to help as many animal cancer patients as possible. They are committed to developing the most advanced treatment options through research and applied veterinary medicine. What's more, those research efforts will provide important insights into how to fight cancer in humans, too. 

 

That is why the Faculty of Veterinary Medicine works closely together with the doctors and researchers at the University Medical Centre Utrecht and the Princes Maxima Center for pediatric oncology. 

 

But in order do more research and develop effective treatments against cancer, funding is desperately needed. That is why Friends of VetMed have launched the campaign "Fighting Cancer Together". 

 

Join us today and help animal and human patients with cancer! 

Read more Read less
from €1.000.000 (102%)
Together, we've covered 3.596 km
View all
  Op zijn 40ste kreeg Gerard een nieuwe baan. Hij werd bedrijfsmanager van een drukke onlineonderneming. Tegelijkertijd werd hij voor de tweede keer vader. Enerverende tijden, en Gerard keek er erg naar uit. Maar in de maanden die volgden kreeg Gerard steeds meer last. Hij sliep slecht, had last van hartkloppingen en kwam meerdere kilo’s aan. “Stress”, zo luidde de diagnose van de huisarts. Gerard moest het rustiger aandoen, meer gaan bewegen en gezonder gaan eten. Maar de weken gingen voorbij, en het ging alleen maar slechter met Gerard. Sterker nog, zijn bloeddruk was intussen torenhoog. Zo hoog, dat de huisarts Gerard doorverwees naar de internist van het dichtstbijzijnde ziekenhuis. Een analyse van de bloedwaardes gaf een aanwijzing voor een tumor van het bijniermerg, een zogenaamd feochromocytoom ('feo'). Een operatie bleek de enige optie tot behandeling. Echter, deze operatie is buitengewoon risicovol…   De sluipmoordenaar op het spoor...   Feochromocytoom bij de mens is een zeer zeldzame aandoening, waardoor huidige behandelmethodes zeer beperkt zijn. Echter, bij honden komen feo's vele malen vaker voor. Dr. Sara Galac en haar team van dierenartsen-onderzoekers van de faculteit Diergeneeskunde hebben in de loop der jaren een weefselbank met feo tumorweefsel van hondenpatiënten. Dr. Sara Galac is dierenarts en leider van dit onderzoek:   "Zowel de oorzaken, het ziektebeeld, de diagnostiek en de behandeling van kankervormen zoals feochromocytoom zijn zeer vergelijkbaar bij honden en mensen. Echter, bij mensen is deze vorm van kanker relatief zeldzaam, waardoor er te weinig patiënten zijn om studies op te zetten met voldoende wetenschappelijke onderbouwing. Een ander probleem is dat bij mensen te weinig tumorweefsel beschikbaar is voor goed onderzoek. Daardoor duurt het ontwikkelen van nieuwe behandelingen onacceptabel lang. Bij honden komt een feochromocytoom veel vaker voor. Alleen al bij het Universitair Dierenziekenhuis wordt de diagnose gemiddeld een keer per week gesteld." Het overkoepelende doel is om de (genetische) achtergrond, de diagnostiek en de therapie van deze ernstige aandoening bij de hond te verbeteren. Aangezien deze tumor bij honden veel vaker voorkomt bij de mens, kan de hond in de toekomst ook een goed model zijn voor deze tumorziekte bij de mens. Een belangrijke stap daarbij is het ontwikkelen van tumor organoïden, in het lab gekweekte mini-tumoren, op basis van tumorweefsel verzameld bij honden met een FCC. Met behulp van deze tumor organoïden kunnen relatief eenvoudig nieuwe medicamenten worden getest op hun potentie bij dit type patiënten, en dit zonder het gebruik of de inzet van proefdieren.   Help je mee?    Met het onderzoek naar feochromocytomen bij de hond willen we nieuwe, betere diagnostiek en therapieën ontwikkelen, die bijdragen aan een beter leven voor honden met deze vreselijke tumorziekte. Daarnaast kan het onderzoek bij honden ook substantieel bijdragen aan de toekomstige behandeling van dit type kanker bij mensen. Help jij ook mee?     
Sluipmoordenaar feochromocytoom

Pamela rent de Marathon van Berlijn voor haar hond Sammie

03-10-2021 | 10:43

'Running the Berlin Marathon for Sammie'. Pamela heeft met haar actie een fantastisch bedrag ingezameld voor het project ‘Behandeling Cushing voor hond en mens’. Ze vertelt ons meer over de bijzondere band die zij had met haar hond Sammie. 

"Growing up I always wanted a dog and Sammie had been named long before she had even been born. When I was 9 I finally managed to convince my parents to let me get a dog. My dad made me write an essay listing out how I would take care of her and all of the responsibilities it would involve. Although I sadly don't have it anymore I'm quite sure I wrote something like walking her 8 times a day. Although that may in reality have been a lot less (probably for the best considering the length of little jack russell terrier's legs) what I never faulted in was loving her. My aunt's dog sometimes got puppies and so with the next litter both my sister and I were allowed to pick one. When I set eyes on Sammie I fell completely in love with her. My parents said have a look at the others, but I was resolute: she was the one. It felt like an age waiting for her to come, but when she was finally old enough to leave the litter we took her and her sister Wheels home. I remember how tiny she was, she could even sit on the palm of my hand. It was also raining, I remember standing outside in the garden with her, Wheels, and my sister - the first time we discovered she really disliked any form of getting wet. Bathing her was also always a challenge, she would freeze up and relentlessly try to clamber out, but in the most inefficient way, with straight little legs.

I know I am completely biased but she really was the most gentle, loving, kind, and loyal little dog. She tried to make friends with every person she met, wagging away and coming to greet you. She would also always be next to you, never on top of you, but watching from your side as if she was making sure that you were safe. We often joked that she was a little stalker - she would follow you around the house. If my mum was at her desk she would sleep next to her. If my mum silently went to go get coffee by the time she was on her way back Sammie had already awoken and was halfway to the kitchen. Even in her last weeks she kept this up, even when it didn't look like she could give anymore. If my mum or I were gone she would always wait in the front of the room, lying down and staring out of the window until we were back. It didn't matter how long it took, she would be there. She wans't always so calm though, she was a Jack Russell after all - in my parents' back garden you can still see signs of what we dubbed 'the racing track'. She so loved to run through the garden, and would run up and down with cyclists passing by. Although in her last few years she became calmer, she still loved the garden. Sometimes I would look out of the window and just see her sat in the garden just observing the world quietly. She absolutely loved that.

It's hard to really sum up my bond with Sammie - I grew up with her and she was really my best friend. It's been over two years since she died and I don't think the feeling of heartbreak will ever leave me. So I hope that with the money I am raising it will help more dogs and pet owners avoid going through the same pain."

Pamela, bedankt voor jouw enorme inzet tijdens de Marathon van Berlijn! Wil je meer weten over dit project, lees het hier. 

 

Read more | View all